بعدی »

[Admin]

آقای اسفندیار معتمدی رئیس انجمن معلمان کشور در کتابی به نام سرود عشق(با فرهیختگان)چنین نقل میکنند.
آقای حسین دانشجو معلم فیزیک کلاس ما بود (سال 1335)
یادم هست در یکی از جلسات درس ،وقتی مشغول تدریس بود ،مدیر مدرسه،مرحوم علی اصغر جهانشاه دستی به در زد وآقای دانشجو را به بیرون کلاس دعوت کرد.
وقتی صحبتشان تمام شد و به کلاس درس آمدند این جمله را به مدیر دبیرستان گفت:  میدانستم روی مادرم را دیگر نمیبینم ولیکن نخواستم کلاس درس را را تعطیل کنم . لازم بود کلاس درس را ادامه بدهم . اکنون هم که کار از کار گذشته است . بعد به کلاس می آیند وبه درس ادامه میدهند.

دوستان عزیز در سراسر ایران :از شما خواهش میکنم اگر خاطراتی از این قبیل در مورد معلمان خود دارید در این تالار درج کنید . تا برای من معلم چراغ راهی باشد.

[هین]

سلام

باید بگم بعضی از  رفتارهای معلمها  همیشه  توی  یاد بچه هامی مونه معلمی رو می شناسم که وقتی دانش آموز اشتباه معلم رو گفته بود اونو باکمربند زد
اما  همه ی معلمها اینجور نییستند مثلا معلم خودم سال دوم دبیرستان
معلم گفته بود یه سوال حل کنید به نظرم رسید که سوال حل نمی شه و منظورمو خیلی آروم به معلم رسوندم معلممون  گفتن نه حل می شه (این خیلی طبیعیه که هرکسی ممکنه اشتباه کنه حتی توی جایگاه معلم واصلا دلیل بر بی سوادی اون نیست)
 و بعذش خودشون شروع به حل کردن ودیدن حل نشدنیه وبا لحن مهربانانه ای گفتن همون طور که خانوم ..گفتند سوال حل نمی شد
می خوام بگم ایشون با رفتا ر فروتنانه می خواستند منو تشویق کنند هرچند (از نظر بعضی ها) که این رو ضایع شدن می بینند خودشون رو آوردن پایین

 وخلاصه می خوام اینو بگم معلم تا چه حد می تونه متواضع باشه  من این رفتار رو تحصین می کنم  این نمونه ی رفتار یک معلم واقعیه که براش تشویق دانش آموزان خیلی مهمه