بعدی »

[Admin]

گزیده ای از اشعار فردوسی  پیرا مون  جایگاه خرد                                   ( به مناسبت هفته گرامیداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی)
کنون ای خردمند ارج  خرد                               بدین جایگه گفتن اندر خورد
بگو تا چه داری بیار از خرد                              که گوش نیوشنده زو برخورد
خرد افسر شهریاران بود                                            خرد زیور نامداران بود
خرد زنده جاودانی شناس                                   خرد مایه زندگانی شناس
خرد بهتر از هرچه ایزد بداد                               ستایش خرد را به از راه داد
خرد رهنمای و خرد دلگشای                          خرد دست گیرد به هر دو سرای
ازو شادمانی و زویت غمیست                            وزویت فزونی و زویت کمیست
خرد تیره و مرد روشن روان                      نباشد همی شادمان یک زمان
چه گفت آن هنرمند  مرد خرد                            که دانا ز گفتار او برخورد
کسی کو خرد را  ندارد ز پیش                        دلش گردد از کرده خویش ریش
هشیوار، دیوانه خواند ورا                                 همان خویش بیگانه داند ورا
از ویی به هر دو سرای ارجمند                               گسسته خرد پای دارد به بند
خرد چشم جانست چون بنگری                           تو بی چشم شادان جهان نسپری
نخست آفرینش خرد را شناس                            نگهبان جان است و او را  سپاس
سه پاس تو چشم است و گوش و زبان                          کزین سه رسد نیک و بد بی گمان
حکیما چوکس نیست، گفتن چه سود                           ازین پس بگو کافرینش چه بود
 خرد را و  جان را کی آرد ستود                                              وگر من ستایم کی آرد شنود
بزرگا چو کس نیست گفتن چه سود                                  از این پس بگو کافرینش چه بود
تویی کرده ی کردگار جهان                                               شناسی همی آشکار و نهان
همیشه خرد را تو دستور دار                                          بدو جانت از ناسزا دور دار
زهر دانشی چون سخن بشنوی                                      زاآموختن یک زمان نغنوی
چو دیدار یابی به شاه سخن                                           بدانی که دانش نیابد به بن



جوانی خردمند برتر منش                                              به گیتی ز کس نشنود سرزنش
خردمند پیروز با سنگ وهنگ                                         به نیک و به بد خود شناسد درنگ
به هوش و به اندیشه وهنگ و رای                                  زمین و زمان آورد زیر پای
خرد را کنی بر دل آموزگار                                             بکوشی که نفریبدت روزگار
زشمشیر دیوان خرد جوشن است                                  دل و وجان دانا بدو روشن است
گذشته سخن یاد دارد خرد                                          بدانش روان را همی پرورد
چو خواهی ستایش پس مرگ تو                                    خرد باید ای نامور برگ تو
چنین داد پاسخ که راه خرد                                          زهر دانشی بی گمان بگذرد
خرد خود یکی خلعت ایزدی است                                 ز اندیشه دور است و دور از بدی است
ز بیشی خرد جان بود سودمند                                       ز کمیش تیمار و درد و گزند
سخن خوب گوید چو دارد خرد                                        چو باشد خرد ، رسته گردد زبند
نکوتر  هنر مرد را بخردی است                                      که کار جهان و ره ایزدی است
چو از سر خرد رفت و از چشم شرم                                 همان نام و ننگ و همان  سرد و  گرم
ندارد از این هیچ نا مرد باک                                              چه آن مرد زنده چه در زیر خاک
دلی کز خرد گردد آراسته                                                 چو گنجی بود پر زرو خواسته
کسی کو خرد جوید و ایمنی                                            نتازد سوی کیش اهریمنی
اگر یار باشد روان با خرد                                                 به نیک و  به بد روز بر نشمرد
تو نشنیده ای داستان پلنگ                                             بدان ژرف دریا که زد  با نهنگ
که گر بر خرد چیره گردد هوی                                        نیابد زچنگ هوی کس رها
خردمند کارد هوی را به زیر                                              بود داستانش چو شیر دلیر
      با تشکر از سرکار خانم صادقی