متن کامل گزارش محمد البرادعی در باره ایران

A.1.2) دستيابي به فناوري سانتريفيوژ P1

پيشنهاد مربوط به سال 1987
8- همانگونه كه پيش از اين به شوراي حكام گزارش شد (gov/2005/67 پاراگراف 14 الي 15) ايران در ژانويه 2005 به آژانس نسخه‌اي از سند يك صفحه اي دست نويسي را ارائه كرد كه نشان دهنده پيشنهاد به ايران درباره قطعات خاص بود كه از سوي واسطه‌اي خارجي در سال 1987 به ايران ارائه شده بود. ايران در سال 2005 اينگونه مطرح كرد كه اين سند اسناد باقي‌مانده مربوط به دامنه و محتواي پيشنهاد 1987 بود. در 9 اكتبر 2007 نسخه‌اي از سندي در اختيار آژانس قرار گرفت كه بخش‌هاي خاصي از اين سند نشان دهنده اين امر بود كه اين سند به سال 1987 مربوط مي‌شود اما منشاء اين سند هنوز مشخص نشده است.

9- در 5 نوامبر 2007 ايران به آژانس، شرح وقايع به روز شده از نشست‌هاي ميان ايران و شبكه تامين كننده بين سال‌هاي 1986 الي 1987 برگزار شده بود، ارائه كرد. ايران تاكيد كرد كه تنها برخي از اعضاي دو سانتريفيوژ جدا شده بعلاوه نقشه‌ها و طراحي‌هاي مرتبط با آن در سال 1987 از سوي اين شبكه در اختيار ايران قرار گرفت. ايران بار ديگر تاكيد كرده به ريخته‌گري اورانيوم و فناوري و تجهيزات تبديل مجدد از اين شبكه دست نيافته است. همچنين تقاضايي براي ارائه سند 15 صفحه‌اي كه در آن روند توليد uf6 به فلز اورانيوم و ريخته‌گري آن به نيم‌كره توضيح داده شده، مطرح نكرده است. (gov/2005/87 پاراگراف 6). اين نكات در بخش A.3 زير آمده است.

10- به گفته ايران، تصميم براي دستيابي به فناوري سانتريفيوژي توسط رئيس سازمان انرژي اتمي ايران گرفته شد و از سوي نخست‌وزير وقت مورد تاييد قرار گرفت. در پاسخ به درخواست آژانس درباره اسناد احتمالي مربوط به پيشنهاد 1987، ايران در 8 نوامبر 2007 نسخه‌اي از مكاتبات محرمانه رئيس سازمان انرژي اتمي ايران را به نخست‌وزير ارائه كرد كه به 28 فوريه 1987 مربوط مي‌شد كه در آن تائيد نخست‌وزير نيز درج شده است كه به 5 مارس 1987 باز مي‌گردد. رئيس آژانس هسته‌اي ايران در مكاتبات خود اعلام كرد كه فعاليت‌ها بايد كاملاً محرمانه بماند.
ايران در پاسخ به درخواست آژانس درباره اين كه آيا در اين برنامه نهاد نظامي شركت داشته يا خير،‌ اعلام كرد كه هيچ نهادي به جز سازمان انرژي اتمي ايران در روند تصميم‌سازي و يا اجراي برنامه غني‌سازي سانتريفيوژي دخيل نبوده‌اند.

11- بر اساس مصاحبه‌ها و مقامات در دسترس ايراني و اعضاي گروه تامين كننده قطعات، اسناد محدودي از سوي ايران ارائه شد و اطلاعات تكميلي از طريق تحقيقات مستقل آژانس به دست آمد. آژانس به اين جمع بندي رسيد كه بيانيه‌هاي ايران مطابق با ديگر اطلاعاتي است كه درباره دستيابي اين كشور به فناوري سانتريفيوژ P1 در سال 1987 ارائه شده است.

تحقيق و توسعه ابتدايي

12- ايران اعلام كرد كه در طول مرحله اول تحقيقات و توسعه P1 در سال 1987 الي 1993 اين كشور تنها منابع مالي و انساني اندك و محدودي (سه محقق) بر اين پروژه گماشت. بنا به گفته ايران، تاكيد اصلي بر درك عملكرد سانتريفيوژها و سرهم كردن آنها و توليد داخلي اين قطعات بود. ايران همچنين اعلام كرد كه در طول اين دوره كار تحقيق و توسعه تنها توسط سازمان انرژي اتمي و بدون حمايت دانشگاه‌هاي و مركز تحقيقات فيزيك PHRC انجام شد. بنا بر اعلام ايران، هيچ تماسي در طول اين دوره با شبكه تامين كننده به منظور يافتن راهكار حل مشكلات فني كه ايراني‌ها با آن مواجه شده بودند،‌گرفته نشد.

13- توضيحات ايران درباره اين مرحله تحقيق و توسعه در تضاد با يافته‌هاي آژانس نيست. يافته‌هايي كه بر اساس مصاحبه‌هاي صورت گرفته با مقامات در دسترس ايراني و اعضاي شبكه تامين هسته‌اي و يا اسناد ارائه شده از سوي ايران و يا اطلاعات تكميلي كسب شده در هنگام تحقيقات آژانس به دست آمده است. به هر حال نقش دانشگاه فني در آلودگي مواد اورانيومي بايد همچنان مورد بررسي قرار گيرد مراجعه شود به بخش A.2

14- همانگونه كه پيش از اين به شوراي حكام گزارش شد(GOV/2006/15 پاراگراف 15). بيانيه‌هايي كه از سوي ايران و اعضاي مهم شبكه مذكور درباره اتفاقات و تحولات تا اواسط دهه 1990 ارائه شده در تضاد با هم بوده‌‌اند. در نشست‌هايي كه در اكتبر 2007 برگزار شد ايران شرح وقايع مربوط به تحولات 1993 الي 1999 را در اختيار آژانس قرار داد اين امر مويد جزئيات مربوط به اين ديدارها، شركت‌كنندگان و تحويل قطعات P1 از سوي اين شبكه در طول اين دوره بود.

15- ايران بار ديگر اعلام كرد كه در سال 1993 اين شبكه تامين كننده، بنابر ابتكار عمل خود به يكي از شركت‌هاي ايراني تماس برقرار كرد و پيشنهاد فروش فناوري غني‌سازي را ارائه كرد. اين پيشنهاد به اطلاع رئيس سازمان برنامه و بودجه ايران رسيد كه يكي از اعضاي شوراي انرژي اتمي ايران نيز بود. سازمان انرژي اتمي ايران بعدها اين پيشنهاد را پيگيري كرد (GOV/2005/67 پاراگراف 67)

16- آژانس تاكنون قادر نبوده است كه بيانيه ايران را درباره اين كه شبكه مذكور اولين بار اين پيشنهاد را مطرح كرد، تصديق كند. اطلاعات ارائه شده از سوي ايران درباره نشست‌هاي فني و تحويل قطعات پس از سال 1993 مطابق با اطلاعاتي است كه آژانس با برخي از اعضاي شبكه صورت داده است. بر اساس مصاحبه هايي كه با مقامات ليبي و اعضاي شبكه شده و اطلاعاتي كه از ديگر منابع به دست ان.‌پي.‌تي رسيده آژانس به اين جمع بندي رسيده است كه بيشتر موارد و اقلام مرتبط با پيشنهاد 1993 در ابتدا از سوي جمهوري عربي ليبي ارائه شده بود و در حقيقت در ميان 1994 الي 1996 به ايران تحويل داده شد.

17- ايران اعلام كرد كه در طول 1993 الي 1999 هنوز در توليد قطعات P1 و ساخت سانتريفيوژهاي P1مناسب و كارآمد با مشكلات فني مواجه بوده است. ايران گفته تنها عده اندكي از منابع انساني تا سال 1997 بر اين پروژه كار مي‌كردند و حدود 1998 مطالعات اضافي تئوريك و تجربي از سوي دانشگاه اميركبير انجام شد. توضيحات ايران در اين رابطه توسط مسئولات فني مطرح شده از سوي كاركنان سازمان انرژي اتمي با اطلاعات تكميلي در دسترس آژانس مورد تصديق قرار گرفته است.

18- ايران اعلام كرد كه با موفقيت سانتريفيوژهاي P1 را در اواخر دهه 1990 آزمايش كرد و تصميم گرفته شد كه تحقيقات گسترده‌تر در زمينه تحقيق و توسعه و در نهايت يك مركز غني‌سازي صورت گيرد. ايران اعلام كرده براي رسيدن به اين هدف مكان‌هايي را در هشتگرد كرج، نطنز و اصفهان قبل از تصميم براي ساخت مركز غني‌سازي نطنز مد نظر قرار داد. در طول اين مدت، فعاليت‌هاي مربوط به تامين مواد تشديد شد و تجهيزات خلاء بعلاوه مواد خام لازم مانند فولادهاي سخت و آلومينيوم با دوام بالا از خارج تامين شد. ايران نام، مكان و فعاليت‌هاي كارگاه‌هاي دخيل در توليد داخلي قطعات سانتريفيوژي را در اختيار قرار داد كه بيشتر آنها تحت مالكيت سازمان‌هاي صنايع نظامي بوده است (GOV/2004/11). اطلاعاتي كه از سوي ايران درباره زمانبندي اين خريد‌ها و مقدار آنها ارائه شده با يافته‌هاي آژانس مطابقت دارد.

منبع:www.daneshju.ir/forum